De Sociaal-Economische Raad (SER) heeft recent een advies uitgebracht over mantelzorg en werk.
De conclusie: het moet makkelijker worden om werken en zorgen te combineren.
Serieus?
We weten dit al járen:
- Ruim 2 miljoen mensen in Nederland combineren hun werk met mantelzorg.
- Een groeiende groep raakt overbelast en valt uit.
- Mantelzorgers lopen vast in regels, systemen en gebrek aan steun.
En toch doen we alsof dit een nieuw inzicht is.
Het gaat er helemaal niet om dat we dit allemaal niet weten, het gaat erom dat we er al zo lang niets mee doen!
Ja, het advies van de SER klopt. Maar het blijft wel veilig: meer flexibiliteit, meer begrip, meer verlof.
Dat is allemaal waar, maar zolang je niet benoemt wat er op de werkvloer écht gebeurt, verandert er niets.
Want daar zit het probleem niet in beleid, niet in regelgeving maar in het gedrag van leidinggevenden.
En de overheid? Die creëert dit probleem zelf.
We moeten langer werken, meer zelf doen en tegelijkertijd wordt de zorg steeds meer verschoven naar de thuissituatie. Met als gevolg dat de naasten deze zorg op zich moeten nemen.
Kun je dan nog verbaasd zijn dat mensen uitvallen?
Een paar weken mantelzorg is geen oplossing, dat is een pleister plakken.
Want mantelzorg stopt niet na acht weken...
En voor de werkgevers? Stop met doen alsof flexibiliteit genoeg is.
Want het lijkt heel wat als iemand eens eerder weg mag of af en toe thuis mag werken.
Maar dat lost niets op als iemand structureel onder druk staat.
Als je niet begrijpt wat er speelt, bied je altijd de verkeerde oplossing.
En vaak gebeurt dan dit: Mensen zeggen niet hoe zwaar het echt is, voelen zich schuldig naar werk én degene die ze mantelzorg bieden, gaan over hun grenzen en vallen uiteindelijk alsnog uit.
Wat er écht speelt
Mantelzorg is geen probleem van niet goed plannen, maar van structureel (te) veel op je bordje.
Niet alleen voor wat betreft concrete zaken die geregeld en uitgevoerd moeten worden maar ook door de emotionele impact van het mantelzorgen. Van het zien wat een ziekte of beperking met je naaste doet, wat het met jou doet. Een onzekere toekomst die ook steeds kan veranderen.
Terwijl werk juist voor mantelzorgers een houvast kan zijn, structuur kan geven en waar een mantelzorger ook even zichzelf kan zijn, zonder het stempel en de druk van mantelzorg.
Dat vraagt iets anders van leidinggevenden: niet terugpakken op regelingen maar leren kijken, luisteren en doorvragen. Zien wanneer iemand zichzelf voorbijloopt, horen wat iemand niet zegt, durven te vertragen terwijl de druk oploopt.
Ik zie het daar regelmatig mis gaan waardoor onbegrip en irritatie naar elkaar ontstaat. Niet omdat leidinggevenden het niet willen maar omdat ze het niet geleerd hebben. Want dit leer je niet in de reguliere verzuimtrainingen of in leiderschapstrainingen.
Waarom je dit serieus moet nemen
Als je dit niet goed begeleidt:
– neemt verzuim toe
– haken mensen af
– verlies je je meest loyale medewerkers.
Want mantelzorgers zijn vaak juist de mensen die blijven doorgaan.
Die hun lichamelijke en mentale signalen negeren en doorgaan tot het écht niet meer gaat.
Wat ik doe
In mijn traject Zeker leidinggeven bij verlies leer ik leidinggevenden precies dít!
Niet zozeer hoe ze kunnen vasthouden aan regeltjes, aan beleid.
Maar hoe je het gesprek voert als iemand vastloopt. Hoe je voorkomt dat iemand langzaam uitvalt.
En hoe je iemand begeleidt in die constante spanning tussen zorgen en werken.
Op je eigen manier, in je eigen woorden en leiderschapsstijl.
Want zolang we blijven praten over regels en theoretische oplossingen vermijden we het echte probleem.
Wil jij meer informatie over het traject Zeker leidinggeven bij verlies?
Maak gerust een afspraak met me, ik kijk met je mee naar jouw situatie en geef je ook al 3 tips die je direct kunt toepassen.
Reactie plaatsen
Reacties