Een ernstige of chronische ziekte laat je niet achter bij de deur van het werk 

Als leidinggevende heb ik gemerkt hoe moeilijk het is om medewerkers  te begeleiden als deze met of na een ernstige of chronische ziekte als kanker, reuma of niet-aangeboren hersenletsel weer aan het werk gaan. 
In theorie heette dat re-integratie en hoefde ik alleen maar het plan van aanpak te volgen, bijna alsof het een afvinklijstje was. 
Maar in de praktijk was het allesbehalve dat!  
Regelmatig terugval en veel onduidelijkheid voor iedereen, bijvoorbeeld over de impact van de ziekte en de belastbaarheid. En ik?
Ik wist het ook vaak niet: Wat zeg ik wel, wat doe ik niet, wat is mijn verantwoordelijkheid, welke keuzes heb ik en wat is de impact voor iedereen...  
Kortom heel veel twijfel en onzekerheid. En intussen was ik elke dag vooral bezig met bedrijfsprocessen, (verzuim)procedures en targets en nam ik weinig tijd voor de mens achter de medewerker.  

 

Dat kan anders.... 

Tot het moment dat ik dacht: dit wil ik niet meer.
Zó wil ik niet leidinggeven, dit past niet bij mij.   
Dit moest anders kunnen en ik wilde daar een rol in spelen. 
Dat was mijn keerpunt. Ik heb me toen omgeschoold om als trainer/  coach leidinggevenden te leren wat er nodig is als je ernstig of chronisch zieke medewerkers gaat begeleiden. 

Ik ben geen verzuim- of HR-specialist maar vul juist het gat tussen reguliere verzuim- en leiderschapstrainingen. Want waar ík de focus op leg is leidinggeven in dit soort moeilijke situaties: weten wat te zeggen en doen vanaf diagnose tot volledige terugkeer (of afscheid) op een manier die past. Als mens én als leidinggevende.  



De ene ziekte is de andere niet!

Ik vind dat organisaties een grote fout maken waar het gaat om begeleiding van ernstig of chronisch zieke medewerkers. Ze zien het als een tijdelijk verzuimvraagstuk, terwijl deze medewerkers niet ‘even’ herstellen en snelle re-integratie niet realistisch is.  
En dat heeft consequenties. Voor de medewerker, diens sociale leven, het werk, de collega's en het bedrijf. 
 
En daar schiet het huidige aanbod van verzuim- en leiderschaps-trainingen tekort. Want dit vraagt om iets heel anders: leiderschap in langdurige onzekerheid als standaardoplossingen niet meer voldoende zijn. 

Als je me zou kennen zou je weten dat:

  • Ik snel ben uitgekeken op de inrichting van mijn huis en alle bouwprogramma's op HGTV kijk. 
  • Ik koken leuk vind maar dan vooral als ik er tijd voor heb, het op míjn manier mag en er niemand op mijn vingers kijkt. 
  • Ik van fotograferen hou maar er weinig verstand van heb. Ik maak dus heel veel foto's en gooi er ook weer heel veel weg. Lang leve de digitale camera! 
  • Ik ook bestuurslid ben bij het Drukke Dames Netwerk, een netwerk van ambitieuze ondernemende vrouwen die met elkaar willen verbinden, elkaar inspireren en samen groeien.
  •  Ik na mijn pensioen als vrijwilliger met de koffiekar rond wilde gaan in het ziekenhuis waar ik ooit mijn carrière ben gestart. Ik ben nog lang niet met pensioen en de koffiekar is sinds corona verbannen maar ik ben inmiddels wel vrijwilliger bij het Maxima Oncologisch Centrum in Veldhoven. En daar zet ik vaak koffie of thee in om een praatje aan te knopen met de patiënten die daar voor controle of behandeling komen. Mijn eigen versie van de koffiekar☕! 

En verder ben ik:

  • eigenwijs
  • een workaholic
  • perfectionistisch
  • en een beetje een controlfreak

Wil je meer horen over mij? 

Luister onderstaande podcast:


"Ik geloof dat leiderschap bij verlies niet gaat om de perfecte woorden,
maar om het oprecht aanwezig zijn voor de ander."